آيا موفقيت‌هاي پژوهشي در دوره دبيرستان مرتبط به استعداد‌ عمومي است يا اينكه به وجود «استعداد خاص» همانند رياضي، فن‌آوري و ... مرتبط است؟

يك دانش‌آموز چگونه زمينه‌هاي مورد علاقه خود در پژوهش را مي‌يابد؟ آيا يك امر «تصادفي» است؟ يك اتفاق خوب و مثبت باعث بروز استعداد‌هاي او مي‌شود؟

آيا استعدادهاي پژوهشي دانش‌آموزان امري قابل «تشخيص» است؟ و مي‌توان سطح توانمندي دانش‌آموز را حدس زد و او را به آن سمت و سو سوق داد؟

و آيا در هر حال بهترين راه فراهم كردن زمينه‌هاي مختلف پژوهشي و تشويق دانش آموزان به تجربه و حضور فعال در اين مقوله نيست؟

آري. معاونت پژوهشي وظيفه دارد نهفته‌ترين استعداد‌ دانش‌آموز ايراني را بيابد و شكوفا كند. سن كار پژوهشي در جهان امروزي پايين آمده است و دانش آموز تيزهوش ما هم بايد بجنبد.

اين اتفاق سركلاس‌هاي درس نخواهد افتاد بلكه كريدورهاي كارگاه‌ها و آزمايش‌گاه‌هاي پژوهشي مركز مولد آن است.

در اين فعاليت كارآيي دانش‌آموز رشد مي‌يابد، فعاليت‌ها از حالت انفرادي به جمعي تمايل يافته و دانش‌آموز با حضور در برنامه‌هاي فرا مدرسه‌اي خود را محك مي‌زند.

شناخت نياز‌هاي ملي و بومي و دوري مطلق از لوكس‌گرايي در كار مهندسي و پژوهشي از اهداف ديگر معاونت پژوهشي است.

بالا بردن ميل به ابتكار، نوآوري، ساخت و همچنين دريافت دقيق اطلاعات از مراحل به ثمر رسيدن يك پروژه به منظور پايان دادن موفق يك كار ـ يعني پراهميت‌ترين بخش آن ـ نيز از وظايف اين معاونت است. كار پژوهشي در دبيرستان علامه‌حلي تهران سابقة ديرينه‌اي دارد. از اولين روز‌هاي تأسيس اين مركز در سال‌هاي اوليه پرشور و هيجان دهه شصت كه آتش جنگ تحميلي در كشور شعله‌ور بود با آن محاصره اقتصادي سخت و كمبود‌هاي فراوان اين حركت توسط نسل قديمي مهندسين و پژوهشگران سمپاد راه‌اندازي، تا كه امروز به رشد و باروري خود رسيده است.

اين راه طولاني هنگامي مثمرثمر مي‌گردد كه نسل‌هاي ورودي استعداد‌هاي درخشان ـ مخصوصاً در دوره دبيرستان ـ با جديّت و اهميت به آن بپردازند و لحظه‌اي سستي و كوتاهي در پرداختن به آن نشان ندهند.

در اين ميان شكل‌گيري گروه دانش‌آموزان اجرايي هم رخ مي‌دهد.

بچه‌هايي كه گرچه در يك فعاليت پژوهشي خاص حضور ندارند ولي مجموعه ساز هستند و با روحيه راهبرد جمعــي مـي‌تـــوانند

برنامه‌هاي بزرگي را سامان دهند.

كار پژوهشي در دبيرستان علامه‌حلي تهران تعطيل بردار نيست.